Atelier Marika Kruijt

Over het elfje

 

Van stromingen in de kunst trekt Marika Kruijt (1964) zich niets aan, hoewel ze na een jarenlange studie kunstgeschiedenis beter zou moeten weten. Opgeleid tot kunsthistoricus, ontdekte ze gaandeweg dat ze liever kunstenaar wilde zijn.

 

Marc Chagall inspireert haar, met zijn imaginaire werelden en uitbundige kleuren, evenals Odilon Redon. Zijn werk heeft mystiek, en getuigt daarnaast van een rijke fantasie, weergegeven in heldere en contrastrijke kleuren.

 

Eén van Picasso’s motto’s: ‘ik zoek niet, ik vind’ is haar op het lijf geschreven. Het is de kunst om niet te moeten. Noodzakelijk zijn aandacht en overgave, overgave aan wat weet ze niet precies,  je zou het leegte kunnen noemen. Alleen daarmee ontstaat iets wat mensen raakt: schoonheid bijvoorbeeld, of ontroering, stilte, of blijdschap.

 

Als een schilderij gelukt is, straalt het de energie uit waarmee het gemaakt is. Ze wil niet persé vernieuwen, ze wil geen politieke boodschap brengen, zelfs geen verhaal vertellen. Haar werk is écht geslaagd, als mensen een sprankeling voelen.

 

Zon, bron, straling, licht en reflectie van licht: het zijn terugkerende elementen in de betoverende wereld van Marika Kruijt. Met deze elementen geeft ze vorm aan thema’s als ontstaan, groei en bloei en brengt ze een suggestie van beweging in het overwegend stille werk. Vaak toont het een bevroren moment, dat eeuwig zou kunnen duren. En, als we langer kijken, kunnen we het moment ervoor en het moment erna ook zien.  Daarmee is het verstild, maar vol van leven.

 

Licht en reflectie zijn objectief waarneembaar, maar wie er voor open staat kan het licht daadwerkelijk ervaren. En dat komt, hoe gek het ook klinkt, soms hard aan. Zoals uitbundig zonlicht schel en fel kan zijn. Zo kan een onschuldig elfje onverwacht rake klappen uitdelen.

 

 

tekst: Bert C. Kroon

 

 

 

 

Home